Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna cd

U pacjentów, u których po indukcji wystąpiła odpowiedź na leczenie i którzy otrzymywali glukokortykoidy, rozpoczęto leczenie w tygodniu 0 IM-UNITI (szczegóły w Dodatku Uzupełniającym). Randomizacja
W 0 tygodniu pacjenci w obu badaniach indukcyjnych byli losowo przydzielani, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymania pojedynczego dożylnego wlewu 130 mg ustekinumabu, w oparciu o wagę dawki, która w przybliżeniu wynosiła 6 mg ustekinumabu na kilogram masa ciała lub placebo. (Podawanie 6 mg ustekinumabu na kilogram oznaczało, że pacjenci ważący .55 kg otrzymali 260 mg, ci ważący> 55 kg i .85 kg otrzymali 390 mg, a ci o masie> 85 kg otrzymali 520 mg.)
W badaniu dotyczącym leczenia podtrzymującego pacjenci, u których wystąpiła odpowiedź na terapię indukcyjną ustekinumabem w 8. tygodniu zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymywania podskórnych wstrzyknięć 90 mg ustekinumabu co 8 tygodni, 90 mg ustekinumabu co 12 tygodni. lub placebo do 40. tygodnia. Pacjenci w badaniu podtrzymującym, którzy spełnili kryteria utraty odpowiedzi (określone jako wynik CDAI .220 i wzrost od ich wyjściowego wyniku CDAI> 100 punktów) między 8 a 32 tygodniem, zostali poddani przyjmowanie placebo do przyjmowania ustekinumabu co 8 tygodni lub od przyjmowania ustekinumabu co 12 tygodni do przyjmowania ustekinumabu co 8 tygodni; pacjenci otrzymujący ustekinumab co 8 tygodni kontynuowali otrzymywanie tego schematu po utracie odpowiedzi. Inne populacje pacjentów weszły do IM-UNITI, ale nie zostały poddane randomizacji (szczegóły, patrz protokół IM-UNITI).
Randomizacja była przeprowadzana centralnie przy użyciu permutowanych bloków we wszystkich próbach. W obu próbach indukcyjnych wykorzystano region testowy i wynik CDAI (. 300 lub> 300), a początkową odpowiedź na terapię antagonistą TNF (tak lub nie) zastosowano w UNITI-1; dawka ustekinumabu podczas próby indukcyjnej i remisja w 0 tygodniu badania podtrzymującego były zmiennymi warstwowymi w IM-UNITI.
Punkty końcowe
W obu badaniach indukcyjnych pierwszorzędowym punktem końcowym była odpowiedź kliniczna w 6 tygodniu, która została zdefiniowana jako spadek od wartości wyjściowej w skali CDAI co najmniej 100 punktów lub całkowity wynik CDAI mniejszy niż 150.13,14 Główne drugorzędne punkty końcowe to remisja kliniczna po 8 tydzień (wynik CDAI <150), odpowiedź kliniczna w 8 tygodniu i spadek od wartości wyjściowej w skali CDAI co najmniej 70 punktów w 3 i 6 tygodniach. Wyniki przedstawiono tutaj dla następujących innych zdefiniowanych wcześniej punktów końcowych: odpowiedź kliniczna na poziomie tydzień 3; remisja kliniczna w 3 i 6 tygodniu; spadek od linii bazowej w skali CDAI o co najmniej 70 punktów w tygodniu 8; zmiana wyniku CDAI, zmiana poziomu CRP i normalizacja poziomu CRP (<3,0 mg na litr) w 3, 6 i 8 tygodniu; i zmiana poziomu kalprotektyny w kale i normalizacja poziomu kalprotektyny w kale (.250 lub .100 mg na kilogram) w 6. tygodniu.
W badaniu dotyczącym leczenia podtrzymującego pierwotnym punktem końcowym była remisja kliniczna w 44. tygodniu (wynik CDAI <150). Głównymi drugorzędowymi punktami końcowymi w 44. tygodniu była odpowiedź kliniczna (spadek wyniku CDAI> 100 punktów od 0 tygodnia indukcji lub remisji klinicznej), utrzymanie remisji u pacjentów w remisji w 0 tygodniu badania podtrzymującego, remisja bez użycia glukokortykoidów, i remisję u pacjentów, którzy spełniali kryteria pierwotnego lub wtórnego braku odpowiedzi lub którzy mieli niedopuszczalne skutki uboczne po leczeniu antagonistą TNF (populacja UNITI-1)
[hasła pokrewne: psycholog warszawa, psychoterapeuta, dzieci z autyzmem terapia ]

Powiązane tematy z artykułem: dzieci z autyzmem terapia psycholog warszawa psychoterapeuta