Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 8

Skuteczność ustekinumabu była zasadniczo zgodna w dwóch grupach terapeutycznych w obrębie wcześniej określonych podgrup (ryc. S7 w Dodatku uzupełniającym). Odsetek pacjentów, u których nadal występowała odpowiedź w 44. tygodniu był istotnie wyższy w grupach otrzymujących leczenie co 8 tygodni lub co 12 tygodni niż w grupie placebo (odpowiednio: p = 0,02 i p = 0,03) (ryc. 3A). Stopa remisji w 44. tygodniu była istotnie wyższa wśród pacjentów, którzy weszli do leczenia w remisji i którzy otrzymywali leczenie co 8 tygodni – ale nie ci, którzy otrzymywali leczenie co 12 tygodni – niż wśród osób otrzymujących placebo (ryc. 3A). Odsetek remisji wolnych od glukokortykoidów w 44. tygodniu był znacząco wyższy w grupie, która otrzymywała leczenie co 8 tygodni – ale tylko nominalnie wyższa w grupie, która otrzymywała leczenie co 12 tygodni (dzięki hierarchicznej procedurze testowej) – niż w grupie placebo . Bezwzględne różnice między grupami dla podgrupy pacjentów, którzy spełniali kryteria pierwotnej lub wtórnej nie odpowiedzi na antagonistów TNF lub którzy mieli niedopuszczalne skutki uboczne (44,8% populacji pierwotnej włączonej z UNITI-1) były podobne do obserwowanych dla populacja uwzględniona w analizie pierwotnego punktu końcowego (tj. pacjenci zarówno z UNITI-1, jak i UNITI-2), ale nie była znacząca (Figura 3B).
Analizy wcześniej określonych drugorzędowych punktów końcowych wykazały, że w podgrupie pacjentów, u których zawiodła konwencjonalna terapia (55,2% pierwotnej populacji włączonej do UNITI-2), odsetek pacjentów, którzy byli w remisji w 44. tygodniu był wyższy w grupie, która otrzymywał leczenie co 8 tygodni niż w grupie placebo, a różnica była nominalnie znacząca; jednak odsetek był tylko liczbowo wyższy w grupie, która otrzymywała leczenie co 12 tygodni niż w grupie placebo (Figura 3B). Odsetek pacjentów, którzy byli w ciągłej remisji klinicznej (tj. Remisja w 36, 40 i 44 tygodniu) był znacznie wyższy w grupach, które otrzymywały leczenie co 8 tygodni lub co 12 tygodni niż w grupie placebo (46,1% i 40,3% odpowiednio, w porównaniu z 26,0%, P <0,001 i P = 0,02 [oba nominalne]). Średnie wyniki CDAI pogorszyły się w grupie placebo i pozostały na ogół niezmienione w obu grupach leczenia, z grupą, która otrzymywała leczenie co 8 tygodni, uzyskując stale lepsze wyniki niż grupa placebo od 24. tygodnia i grupę, która otrzymywała leczenie co 12 tygodni, uzyskując lepsze wyniki. niż grupa placebo począwszy od 32 tygodnia (ryc. 3C).
Ponad połowa pacjentów, u których nie wystąpiła odpowiedź na pojedynczą dawkę dożylnego ustekinumabu podczas indukcji i otrzymała dodatkową dawkę 90 mg podskórnego ustekinumabu na początku leczenia podtrzymującego, miała odpowiedź kliniczną 8 tygodni po otrzymaniu dawki 90 mg . Spośród tych pacjentów 68,1% nadal otrzymywało odpowiedź, a 50,2% było w remisji w 44. tygodniu po otrzymaniu 90 mg ustekinumabu co 8 tygodni (szczegóły w Dodatku Uzupełniającym). Wyniki skuteczności dla pacjentów w populacji pierwotnej, których dawka została zwiększona w momencie utraty odpowiedzi, są zawarte w dodatkowym dodatku.
Mediana poziomów CRP dla pacjentów w obu grupach ustekinumabu pozostała na ogół niezmieniona w 44. tygodniu, podczas gdy poziomy dla pacjentów w grupie placebo zwiększały się z czasem, z wyraźnym oddzieleniem od grup ustekinumab począwszy od 12 tygodnia (Figura 3D)
[patrz też: ginekologia estetyczna poznań, endarterektomia, ceftriakson ]

Powiązane tematy z artykułem: ceftriakson endarterektomia ginekologia estetyczna poznań