Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 7

Różnice między dwiema grupami ustekinumabu i grupą placebo w zakresie odpowiedzi i remisji podczas pozostałych wizyt w badaniu (tj. Odpowiedź w tygodniu 3, remisja w 3 i 6 tygodniu, spadek od wartości wyjściowej w skali CDAI .70 punktów w tygodniu 8 i zmiana wyniku CDAI) były nominalnie istotne, z wyjątkiem remisji w tygodniu 3 dla grupy w obu próbach, które otrzymywały 130 mg ustekinumabu (Figura 1A i 1B oraz Fig. Rycina 2. Rycina 2. Zmiana od linii podstawowej w poziomach białka C-reaktywnego i kałowej substancji czynnej podczas indukcji.Panel A pokazuje medianę zmian poziomów białka C-reaktywnego podczas prób indukcyjnych, a panel B pokazuje medianę zmiany poziomów kalprotektyny w kale po 6. tydzień badań indukcyjnych (wstępnie określany czas, w którym oceniano pierwszorzędowy punkt końcowy) w grupach otrzymujących ustekinumab w dawce 130 mg lub 6 mg na kilogram oraz w grupie placebo. W panelu B biała linia wskazuje medianę, a górny i dolny pasek międzykwartylowy (IQR). Dla wszystkich wartości P w kolorze szarym, P <0,05 jest tylko nominalnie znaczące, ponieważ punkt końcowy nie znajduje się wśród punktów końcowych z kontrolowanym błędem typu I, dlatego powinien być interpretowany z ostrożnością.
W badaniach indukcyjnych obie dawki ustekinumabu wiązały się z większym zmniejszeniem i normalizacją stężenia CRP w surowicy niż w grupie placebo. Różnice pomiędzy ustekinumabem i placebo były nominalnie istotne i obserwowano je już od 3 tygodnia i utrzymywały się do 8. tygodnia. Podobne efekty zaobserwowano dla poziomów kalprotektyny w kale w 6 tygodniu (Figura 2A i 2B oraz Tabela
Terapia podtrzymująca
Rycina 3. Rycina 3. Reakcje pacjenta na terapię podtrzymującą.Panel A pokazuje częstość w 44. tygodniu badania podtrzymującego (po 52 tygodniach leczenia) remisji klinicznej, odpowiedzi klinicznej, remisji klinicznej u pacjentów w remisji klinicznej w tygodniu 0 badania podtrzymującego i remisji bez użycia glukokortykoidów. Panel B pokazuje częstość remisji klinicznej w 44. tygodniu w podgrupie pacjentów, którzy spełnili kryteria pierwotnej lub wtórnej nie odpowiedzi lub mieli niedopuszczalne skutki uboczne przy leczeniu antagonistami czynnika martwicy nowotworu (TNF) (populacja UNITI-1) oraz w podgrupie pacjentów, u których nie wystąpiła odpowiedź lub wystąpiły niedopuszczalne działania niepożądane podczas leczenia wcześniejszym leczeniem konwencjonalnym (populacja UNITI-2). Panel C pokazuje medianę zmiany wyniku CDAI z tygodnia 0 badania podtrzymującego, a panel D pokazuje medianę zmiany poziomów białka C-reaktywnego z tygodnia 0 badania podtrzymującego. W panelach A i B, dla wartości P w kolorze szarym, P <0,05 jest tylko nominalnie istotne zgodnie z procedurą hierarchicznego testowania i dlatego powinno być interpretowane z ostrożnością. W panelach C i D białe punkty danych wskazują, że P <0,05 dla porównania z placebo, ale te wartości są tylko nominalnie znaczące, ponieważ punkt końcowy nie znajduje się wśród punktów końcowych z kontrolowanym błędem typu I i dlatego powinien być interpretowany z ostrożnością .
W badaniu IM-UNITI odsetek pacjentów w remisji w 44. tygodniu był istotnie wyższy w grupach, które otrzymywały 90 mg ustekinumabu co 8 tygodni lub co 12 tygodni (odpowiednio 53,1% i 48,8%) niż w grupie placebo ( 35,9%), przy czym bezwzględna różnica pomiędzy podawaniem co 8 tygodni a placebo wynosi 17,2 punktu procentowego (95% CI, 5,3 do 29,2; P = 0,005), a między leczeniem co 12 tygodni i placebo 13,0 punktów procentowych (95% CI, 1,1 do 24,9; P = 0,04) (rys. 3 i tabela S4 w dodatkowym dodatku)
[hasła pokrewne: hologramy els, Wąsonogi, amyloza ]

Powiązane tematy z artykułem: amyloza hologramy els Wąsonogi