Na srednice naczyn wloskowatych maja równiez wplyw elektrolity krwi.

Na średnicę naczyń włoskowatych mają również wpływ elektrolity krwi. Stwierdzono, że podczas gdy jony potasu działają podobnie jak acetylocholina, to jony wapnia wywierają wpływ analogiczny do adrenaliny. W związku z poszerzeniem koryta krwi w układzie włoskowatym i ogromnymi w nim oporami, ciśnienie krwi w sieci włoskowatej spada znacznie, jak to wskazuje załączone zestawienie, oparte na badaniach nad człowiekiem (wg H. Reina; 1938). Na spadek ten jednak wpływają głównie opory, powstające w drobnych tętniczkach przed włoskowatych, które będziemy nazywać wprost – tętniczkami (arteriolae). Read more „Na srednice naczyn wloskowatych maja równiez wplyw elektrolity krwi.”

naczynia chlonne moga sie kurczyc rytmicznie

Dzięki obecności miocytów, naczynia chłonne mogą się kurczyć rytmicznie, przejawiając ruchomość typu robaczkowatego. Jest to o tyle ważne, że u ssaków układ chłonny jest pozbawiony silników w postaci serc chłonnych , w które obfitują Urodela, a chłonka przemieszcza się w kierunku układu żylnego wskutek skurczów przyległych mięśni. Celem zapobieżenia niewłaściwemu kierunkowi chłonki, wzdłuż naczyń chłonnych są gęsto rozsiane kieszonkowate, parzyste –zastawki chłonne (v alrulae lymphaticae), przypominające zastawki żylne. Na drodze do układu żylnego chłonka, powstała w tkankach, musi ulec filtracji przez – gruczoły chłonne (lymphoglandulae), o których budowie była mowa w innym miejscu . W gruczołach chłonnych chłonka wzbogaca się w limfocyty, a jednocześnie pozbywa się . Read more „naczynia chlonne moga sie kurczyc rytmicznie”

Ogól naczyn chlonnych

Ogół naczyń chłonnych zbiera się wreszcie w dwu wielkich naczyniach, którymi są: – przewód piersiowy oraz –pień chłonny prawy. Przewód piersiowy (ductus thoracicus) jest kolektorem chłonki trzew jamy piersiowej, brzusznej i miednicznej, kończyn tylnych, lewej połowy głowy i szyi i wreszcie kończyny przedniej lewej. Rozpoczyna się on workowatym rozszerzeniem – zbiornikiem chłonnym(cysterna chyli), umieszczonym w okolicy pierwszych kręgów lędźwiowych, na prawo od aorty, między filarami lędźwiowymi przepony. Stąd przewód piersiowy podąża ku przodowi, do wnętrza klatki piersiowej, gdzie układa się po stronie prawej ż. czczej tylnej i wreszcie po dojściu do wpustu klatki piersiowej tworzy łuk, wciskający się między tchawicę i t. Read more „Ogól naczyn chlonnych”

Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 2

Niejednorodność występująca wewnątrz guzów pierwotnych i związanych z nimi miejsc przerzutów nie została systematycznie scharakteryzowana przez sekwencjonowanie nowej generacji. Zastosowaliśmy sekwencjonowanie exome, analizę aberracji chromosomowych i profilowanie ploidalności DNA w celu zbadania wielu oddzielonych przestrzennie próbek z biopsji pierwotnych raków nerkowokomórkowych i związanych z nimi miejsc przerzutów. Zbadaliśmy fenotypowe konsekwencje genetycznej heterogeniczności w obrębie guza i reprezentację genomowego krajobrazu nowotworu za pomocą pojedynczej próbki z biopsją guza, obecnej podstawy dla większości odkryć biomarkerów i metod spersonalizowanej medycyny. Metody
Rycina 1. Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 2”

Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 7

Regiony zawierające mTOR typu dzikiego nie miały barwienia fosfo-S6 i fosfo-4EBP w komórkach nowotworowych. Panel B pokazuje immunoblotting komórek Caki1 (pochodzących z ludzkiego raka nerkowokomórkowego), które przejściowo transfekowano samym wektorem z białkiem zielonej fluorescencji (GFP), GFP-mTOR (typ dziki) lub GFP-mTOR (L2431P) z i bez głodu w surowicy. Panel C pokazuje hierarchiczne grupowanie próbek na podstawie genów sygnatur prognostycznych dwóch podgrup molekularnych: jasnych komórek A (ccA), które wskazują dobre rokowanie, oraz jasnych komórek B (ccB), co wskazuje na złe prognozy. Miejsca przerzutowe (M2a i M2b) i miejsce R4 pierwotnego nowotworu segregowały się razem, wzbogacone o geny w podgrupie z czystych komórek A, w przeciwieństwie do pozostałych regionów nowotworowych, które zostały wzbogacone w podgrupę z czystych komórek B, pokazując ten gen. Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 7”

Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 10

Spośród wszystkich mutacji somatycznych stwierdzonych w sekwencjonowaniu wieloregionowym, 63 do 69% było heterogenicznych, a zatem nie wykrywalnych w każdym zsekwencjonowanym regionie. We wszystkich guzach stwierdzono heterogenne wzorce nierównowagi alleli, a heterogenność ploidów stwierdzono w dwóch nowotworach. Dlatego odkryliśmy, że pojedynczy egzemplarz z biopsją guza ujawnia mniejszość genetycznych aberracji (w tym mutacji, nierównowagi alleli i ploidii) obecnych w całym guzie. Próbki z biopsji guza przed leczeniem z Pacjenta miały rozgałęzione profile mutacji, które były niemal identyczne z wykrytymi po ekspozycji na ewerolimus. Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 10”

Bezlotoksumab w zapobieganiu nawracającym zakażeniom Clostridium difficile ad 7

Dane od uczestników, którzy nie mieli wstępnego klinicznego wyleczenia, zostały poddane prawidłowemu ocenzurowaniu w dniu (dzień infuzji). Dane od uczestników, którzy ukończyli 12-tygodniowy okres badania bez udokumentowanej nawracającej infekcji, zostały poddane cenzurze w dniu ostatniego ukończonego liczenia stolca. W przypadku uczestników, którzy przerwali leczenie przed nawracającą infekcją, czas do zdarzenia został uznany za prawidłowo wyceniony w dniu ostatniego zapisu stolca. Wstawka pokazuje te same dane na rozszerzonej osi y. Rozkład czasu na nawracające zakażenie według grupy badanej przedstawiono na rycinie 2. Read more „Bezlotoksumab w zapobieganiu nawracającym zakażeniom Clostridium difficile ad 7”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna cd

U pacjentów, u których po indukcji wystąpiła odpowiedź na leczenie i którzy otrzymywali glukokortykoidy, rozpoczęto leczenie w tygodniu 0 IM-UNITI (szczegóły w Dodatku Uzupełniającym). Randomizacja
W 0 tygodniu pacjenci w obu badaniach indukcyjnych byli losowo przydzielani, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymania pojedynczego dożylnego wlewu 130 mg ustekinumabu, w oparciu o wagę dawki, która w przybliżeniu wynosiła 6 mg ustekinumabu na kilogram masa ciała lub placebo. (Podawanie 6 mg ustekinumabu na kilogram oznaczało, że pacjenci ważący .55 kg otrzymali 260 mg, ci ważący> 55 kg i .85 kg otrzymali 390 mg, a ci o masie> 85 kg otrzymali 520 mg.)
W badaniu dotyczącym leczenia podtrzymującego pacjenci, u których wystąpiła odpowiedź na terapię indukcyjną ustekinumabem w 8. tygodniu zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymywania podskórnych wstrzyknięć 90 mg ustekinumabu co 8 tygodni, 90 mg ustekinumabu co 12 tygodni. lub placebo do 40. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna cd”