Antygen anafilaktyczny

Antygen anafilaktyczny Ciała, które uczulają ustrój i wywołują anafilaksję, nazywają się antygenami (dawniej zwano je anafilaktogenami). Są to przede wszystkim rozpuszczalne białka, niezależnie od tego, czy będzie to białko zwierzęce, czy bakterii czy wreszcie roślinne. Wytwory hydrolizy białek, jak pepton, proteozy lub polipeptydy, histony, globiny, protaminy nie są antygenami wywołującymi anafilaksję. Jak wykazały późniejsze badania do antygenów wywołujących anafilaksję należy zaliczyć także lipidy i wielocukry. Większość ciał, które wprowadza się w celu wywołania anafilaksji, są związkami różnych antygenów i składają się z kilku antygenów, jak np. Read more „Antygen anafilaktyczny”

Przeksztalcenie neuroblastu w neuron

Zadaniem glioblastów jest utworzenie tzw. -neuroglii, stanowiącej swoista tkankę układu nerwowego ośrodkowego i służącej do podtrzymywania i odżywiania właściwych elementów nerwowych. Z neuroblastów rozwijają się. –komórki nerwowe, zwane również – neuronami. Przekształcenie neuroblastu w neuron polega przede wszystkim na utworzeniu wydłużonych, cienkich wypustek, służących do nawiązywania łączności z innymi neuronami albo z jakimikolwiek narządami. Read more „Przeksztalcenie neuroblastu w neuron”

Cewa rdzeniowa

Cewa rdzeniowa stanowi zaczątek, z którego rozwinie się w przyszłości – mózgowie(encephalon) na przedzie, a –rdzeń kręgowy (medulla spinalis) w tyle. W miejscu oderwania się cewy rdzeniowej od ektodermy powierzchownej część komórek wędruje ha boki cewy, tworząc tam po każdej stronie-listewkę zwojową. Część komórek listewki tworzy na miejscu zawiązki ułożonych odcinkowo – zwojów rdzeniowych, inne zaś wędrują w kierunku brzusznym, pod strunę grzbietową, dając początek zwojom współczulnym podkręgowym i obwodowym i wreszcie część komórek wyróżnicowuje się w postaci zaczątka – istoty rdzennej nadnercza. Powracając do opisu cewy rdzeniowej należy zaznaczyć, że początkowo posiada ona ściany nader cienkie i bardzo obszerne światło, które już obecnie możemy nazwać-przewodem ośrodkowym. Jedyna warstwa komórek cylindrycznych, tworząca ścianę cewy, przekształca się, wskutek licznych podziałów, w nabłonek wielowarstwowy, wywołujący oczywiście zgrubienie ścian i przewężenie światła przewodu ośrodkowego. Read more „Cewa rdzeniowa”

Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 5

Częstotliwości wariancji w danych z sekwencjonowania ultradźwięków R4 ujawniły, że mutacje współdzielone z miejscami przerzutowymi wykryto przy wyższych częstotliwościach niż mutacje dzielone z innymi regionami guza pierwotnego, dodatkowo potwierdzając obecność dwóch subklonów w R4. (Aby uzyskać wstępną analizę filogenetyczną synonimicznych mutacji, zobacz Rysunek 3 w Dodatku Dodatkowym). Pojedyncza biopsja wykazała średnio 70 mutacji somatycznych, około 55% wszystkich mutacji wykrytych w tym guzie. Tylko 34% wszystkich mutacji, które zostały wykryte przez sekwencjonowanie multiregionu w próbce nefrektomii, było obecne we wszystkich regionach (31%, jeśli włączono próbki do wstępnego leczenia i metastazektomii), co wskazuje, że pojedyncza biopsja nie była reprezentatywna dla krajobrazu mutacji całego guza. Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 5”

Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 3

SekwPo 6 tygodniach leczenia ewerolimusem i 1-tygodniowym okresem wymywania przeprowadzono nefrektomię. Pacjent ponownie uruchomił ewerolimus przez 6 tygodni i po kolejnym 1-tygodniowym okresie wymywania przystąpił do operacji masy klatki piersiowej. Tomografia komputerowa (CT) nie ujawniła żadnej zmiany wymiarów guza pierwotnego ani przerzutów w ścianie klatki piersiowej podczas leczenia ewerolimusem. Identyfikacja i walidacja mutacji somatycznych
Rycina 2. Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 3”

Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 8

Prognostyczne sygnatury ekspresji genów mogą nieprawidłowo przewidywać wyniki, jeśli są oceniane z pojedynczego regionu heterogennego guza. Genetyczna heterogeniczność w trzech kolejnych guzach
Aby ustalić, czy heterogeniczność w obrębie nosa była obecna w kolejnych raków o jasnokomórkowym raku z badania E-PREDICT, przeprowadziliśmy sekwencjonowanie wieliregionowe exome na guzie pierwotnym i przerzuty z Pacjenta 2 i ploidii oraz profilowanie alleliczno-nierównowagi na pierwotnych guzach od Pacjentów 2, 3 i 4. Obrazowanie CT nie wykazało zmian w wymiarach guza podczas 6 tygodni leczenia ewerolimusem.
Rycina 4. Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 8”