Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 5

Częstotliwości wariancji w danych z sekwencjonowania ultradźwięków R4 ujawniły, że mutacje współdzielone z miejscami przerzutowymi wykryto przy wyższych częstotliwościach niż mutacje dzielone z innymi regionami guza pierwotnego, dodatkowo potwierdzając obecność dwóch subklonów w R4. (Aby uzyskać wstępną analizę filogenetyczną synonimicznych mutacji, zobacz Rysunek 3 w Dodatku Dodatkowym). Pojedyncza biopsja wykazała średnio 70 mutacji somatycznych, około 55% wszystkich mutacji wykrytych w tym guzie. Tylko 34% wszystkich mutacji, które zostały wykryte przez sekwencjonowanie multiregionu w próbce nefrektomii, było obecne we wszystkich regionach (31%, jeśli włączono próbki do wstępnego leczenia i metastazektomii), co wskazuje, że pojedyncza biopsja nie była reprezentatywna dla krajobrazu mutacji całego guza. Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 5”

Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 4

Sekwencjonowanie spowodowało medianę obejmującą 74 odczyty. Niesynonimowe mutacje punktowe somatyczne oraz insercje i delecje (indele), które zmieniają sekwencję aminokwasową białek, zostały przefiltrowane i ręcznie przeanalizowane w celu usunięcia błędów sekwencjonowania i wyrównania oraz określenia regionalnego rozkładu mutacji. Regiony R6 i R7 zostały wyłączone z analiz, ponieważ tylko jeden niesynonimiczny wariant przeszedł filtrowanie. Zidentyfikowaliśmy 101 niesynonimowych mutacji punktowych i 32 indeli (Tabela 2 w dodatkowym dodatku) i zmapowaliśmy ich regionalne rozkłady w poprzek guza (Figura 2B). Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 4”

Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi AD 8

Częstość neutropenii z gorączką i biegunką stopnia 3 lub gorszego była większa o co najmniej 2 punkty procentowe w grupie leczonej pertuzumabem niż w grupie kontrolnej. Częstość neutropenii z gorączką w stopniu 3 lub wyższym wśród pacjentów z Azji wynosiła 12% w grupie kontrolnej i 26% w grupie pertuzumabu; we wszystkich innych regionach geograficznych częstość występowania wynosiła w obu grupach 10% lub mniej. Dysfunkcja skurczowa lewej komory (każdy stopień) była częściej zgłaszana w grupie kontrolnej niż w grupie leczonej pertuzumabem (8,3% vs. 4,4%). Read more „Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi AD 8”

Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi AD 9

Zdarzenia niepożądane (każdy stopień) biegunki, wysypki, stanu zapalnego błony śluzowej, neutropenii z gorączką i suchej skóry zgłaszano częściej w grupie leczonej pertuzumabem niż w grupie kontrolnej. Zdarzenia miały głównie stopień 1. lub 2. i występowały w okresie jednoczesnego podawania docetakselu. Read more „Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi AD 9”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna cd

U pacjentów, u których po indukcji wystąpiła odpowiedź na leczenie i którzy otrzymywali glukokortykoidy, rozpoczęto leczenie w tygodniu 0 IM-UNITI (szczegóły w Dodatku Uzupełniającym). Randomizacja
W 0 tygodniu pacjenci w obu badaniach indukcyjnych byli losowo przydzielani, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymania pojedynczego dożylnego wlewu 130 mg ustekinumabu, w oparciu o wagę dawki, która w przybliżeniu wynosiła 6 mg ustekinumabu na kilogram masa ciała lub placebo. (Podawanie 6 mg ustekinumabu na kilogram oznaczało, że pacjenci ważący .55 kg otrzymali 260 mg, ci ważący> 55 kg i .85 kg otrzymali 390 mg, a ci o masie> 85 kg otrzymali 520 mg.)
W badaniu dotyczącym leczenia podtrzymującego pacjenci, u których wystąpiła odpowiedź na terapię indukcyjną ustekinumabem w 8. tygodniu zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymywania podskórnych wstrzyknięć 90 mg ustekinumabu co 8 tygodni, 90 mg ustekinumabu co 12 tygodni. lub placebo do 40. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna cd”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna

Ustekinumab, monoklonalne przeciwciało przeciwko podjednostce p40 interleukiny-12 i interleukiny-23, oceniono jako dożylną terapię indukcyjną w dwóch populacjach o umiarkowanie lub ciężko aktywnej chorobie Leśniowskiego-Crohna. Ustekinumab oceniano również jako podskórną terapię podtrzymującą. Metody
Przydzielono losowo pacjentów, którzy otrzymali pojedynczą dożylną dawkę ustekinumabu (130 mg lub około 6 mg na kilogram masy ciała) lub placebo w dwóch badaniach indukcyjnych. Badanie UNITI-1 obejmowało 741 pacjentów, którzy spełniali kryteria pierwotnej lub wtórnej nie odpowiedzi na antagonistów czynnika martwicy nowotworu (TNF) lub wykazywali niedopuszczalne skutki uboczne. Badanie UNITI-2 obejmowało 628 pacjentów, u których terapia konwencjonalna zakończyła się niepowodzeniem lub wystąpiły niedopuszczalne skutki uboczne. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 8

Skuteczność ustekinumabu była zasadniczo zgodna w dwóch grupach terapeutycznych w obrębie wcześniej określonych podgrup (ryc. S7 w Dodatku uzupełniającym). Odsetek pacjentów, u których nadal występowała odpowiedź w 44. tygodniu był istotnie wyższy w grupach otrzymujących leczenie co 8 tygodni lub co 12 tygodni niż w grupie placebo (odpowiednio: p = 0,02 i p = 0,03) (ryc. 3A). Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 8”

Rodzinne hipercholesterolemiczne badania przesiewowe w opiece podstawowej cd

Poziomy cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL), które początkowo szacowano za pomocą równania Friedewalda12, zostały później obliczone niezależnie w ośrodku badawczym; 23 nieprawidłowe wyniki (<0,3%), które uznano za wynik błędów w transkrypcji, zidentyfikowano i wyłączono z analiz statystycznych. Analizy statystyczne opierają się na danych z pozostałych 10 095 dzieci. Przekształciliśmy poziomy cholesterolu (podawane jako miligramy na decylitr) do wielokrotności mediany dla wszystkich dzieci, które poddano badaniu przesiewowemu; początkowo wykorzystaliśmy medianę z badania pilotażowego 11 i zaktualizowaliśmy wartość mediany po każdych 2000 pomiarach. Zastosowanie wielokrotności mediany pomaga przezwyciężyć analityczne różnice między instrumentami i unika nieprecyzji w oszacowaniu ekstremalnych percentyla w nowych populacjach.13
Wszystkie dzieci zostały przebadane pod kątem 48 rodzinnych mutacji hipercholesterolemicznych (FH48, patrz Tabela S1 w Dodatku Aneks, dostępna wraz z pełnym tekstem tego artykułu, aby zapoznać się z pełną listą 48 mutacji), w tym najczęstszym 46 receptorem LDL (LDLR) ) mutacje, które zostały zidentyfikowane w Regionalnym Laboratorium Genetycznym w latach 2001-2010 u pacjentów poddanych analizie DNA pod kątem domniemanej hipercholesterolemii rodzinnej. Dzieci zostały również przebadane pod kątem mutacji c.10580G . Read more „Rodzinne hipercholesterolemiczne badania przesiewowe w opiece podstawowej cd”

Rodzinne hipercholesterolemiczne badania przesiewowe w opiece podstawowej ad 6

Całkowity poziom cholesterolu u rodzica z rodzinną mutacją hipercholesterolemiczną wykreślono w porównaniu z tym u rodzica bez rodzinnej mutacji hipercholesterolemicznej. Linia ukośna przedstawia identyczne poziomy w rodzicu z rodzicem bez mutacji. Obecność rodzinnej mutacji hipercholesterolemicznej u rodziców określono na podstawie panelu FH48 lub sekwencjonowania DNA. Aby przeliczyć wartości całkowitego cholesterolu na milimole na litr, pomnóż przez 0,02586. Poziomy cholesterolu u rodziców 32 z 37 dzieci z rodzinną mutacją hipercholesterolemii (dla 5 dzieci, które rodzica albo odmówiło albo były niedostępne do badań) pokazano na rycinie 3. Read more „Rodzinne hipercholesterolemiczne badania przesiewowe w opiece podstawowej ad 6”

Rodzinny szpiczak ad

Żele zabarwiono błękitem Paragon, składającym się z 0,5% (wag./obj.) Soli disodowej kwasu 8-amino-7- (3-nitrofenyloazo) -2- (fenyloazo) -1-naftolo-3,6-disulfonowego w 5% roztwór kwasu octowego (Beckman Coulter). Próbki moczu zostały zatężone ponad 100 razy za pomocą koncentratora Minicon (Millipore). Elektroforezę białkową do immunofiksacji w surowicy lub moczu przeprowadzono za pomocą żeli dostarczonych z układem elektroforezy Paragona, składającym się z 1,0% agarozy w 1,2% buforze asparaginianowym TRIS z barbitropą. Zastosowane próbki surowicy odpornościowej były kozimi frakcjami IgG przeciwko ludzkim IgG, IgA i IgM oraz lekkimi łańcuchami kappa i lambda (Beckman Coulter). Po elektroforezie i utrwaleniu na żelu białka zabarwiono błękitem Paragon. Read more „Rodzinny szpiczak ad”