Okres wylegania anafilaksji

Okres wylęgania anafilaksji Anafilaksja po wprowadzeniu antygenu występuje nie od razu, lecz dopiero po pewnym czasie, to znaczy, że istnieje jakby pewien okres jej wylęgania. Można więc przyjąć, że w czasie, kiedy nie mamy jeszcze uczulenia ustroju, wytwarzają się przeciwciała przeciwko swoistemu antygenowi białkowemu. Okres wylęgania się uczulenia świadczy o tym, że cały proces anafilaksji związany jest z wytwarzaniem się przeciwciał. Początek uczulenia występuje bowiem jako reguła w 7-9 dniu po zastosowaniu pierwszej dawki antygenu, a nawet później; największe. zaś uczulenie występuje dopiero po 2-3 tygodniach. Read more „Okres wylegania anafilaksji”

Ilosc w ten sposób sciekajacej z tkanek chlonki nie jest mala

Tak więc z całego ciała, a zwłaszcza z przewodu pokarmowego, spływa bezustannie prąd chłonki znajdując ujście w układzie żylnym. Ilość w ten sposób ściekającej z tkanek chłonki nie jest mała, obliczono bowiem, że wynosi ona u człowieka około dwóch litrów na dobę. Lwia część tej ilości przypada na układ chłonny przewodu pokarmowego, stanowiącego drogi, którymi wchłonięte przez nabłonek jelitowy tłuszcze dostają się do krwiobiegu ogólnego. Ujęcie opisowe ogółu naczyń chłonnych ustroju jest niezmiernie trudne, zadowolimy się przeto podziałem ich na dwa zasadnicze zespoły: – naczynia chłonne powierzchowne (vasa f:ymphatica superfic. ) i . Read more „Ilosc w ten sposób sciekajacej z tkanek chlonki nie jest mala”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 6

W badaniu UNITI-1 około 50% pacjentów, którzy byli leczeni dwoma lub więcej antagonistami TNF, spełniło kryteria pierwotnego lub wtórnego braku odpowiedzi lub miało niedopuszczalne skutki uboczne; 29,1% spełniło kryteria pierwotnego braku odpowiedzi, 69,4% spełniło kryteria wtórnego braku odpowiedzi, a 36,4% miało niedopuszczalne skutki uboczne. W badaniu UNITI-2 u 68,6% pacjentów nie uzyskano antagonistów TNF (dane nieukazane). Terapia indukcyjna
Ryc. 1. Ryc. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 6”

Rozszerzona profilaktyka przeciwretrowirusowa w celu zmniejszenia przenoszenia wirusa HIV-1 z mleka matki czesc 4

Niemowlę z co najmniej dwoma dodatnimi wynikami testu na HIV-1 podczas osobnych wizyt zostało sklasyfikowane jako potwierdzające zakażenie HIV-1, a niemowlę tylko z jednym dodatnim wynikiem (ze względu na śmierć niemowlęcia, utratę kontroli lub trwający test potwierdzający) został zaklasyfikowany jako przypuszczalny zakażenie HIV-1. Wszystkie zidentyfikowane działania niepożądane zostały udokumentowane i ocenione przy użyciu tabeli toksyczności przyjętej w kwietniu 1994 r. Przez Wydział AIDS w National Institutes of Health. Analiza statystyczna
Prezentujemy wszystkie dane, które zostały uzyskane w dniu zakończenia drugiej analizy okresowej (7 sierpnia 2007 r.). Badane grupy badano pod kątem podobieństwa według wyjściowych zmiennych towarzyszących (ciągłe lub kategoryczne) z użyciem testu t, analizy wariancji, dokładnego testu Fishera i testu chi-kwadrat. Read more „Rozszerzona profilaktyka przeciwretrowirusowa w celu zmniejszenia przenoszenia wirusa HIV-1 z mleka matki czesc 4”

Nieinwazyjna wentylacja w ostrym kardiogennym obrzęku płuc czesc 4

Po 400 pacjentów w grupach CPAP i NIPPV, badanie miało 80% mocy, przy użyciu testu dwustronnego o poziomie istotności 0,05, w celu wykrycia bezwzględnej różnicy około 7% w złożonym punkcie końcowym (18 % vs. 11%) i około 6% umieralności (12% vs. 6%). Dane analizowano zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. W pierwotnej analizie porównano wskaźniki 7-dniowej śmiertelności w każdej grupie z zastosowaniem modelu logistyczno-regresyjnego z stopniami swobody dla różnic między trzema leczeniami rozłożonymi na dwa ortogonalne kontrasty standardowej terapii versus terapii nieinwazyjnej (CPAP lub NIPPV ) i CPAP w porównaniu z NIPPV. Read more „Nieinwazyjna wentylacja w ostrym kardiogennym obrzęku płuc czesc 4”

Żyjąca transplantacja narządów dawców

Jako osoba pracująca w dziedzinie transplantacji trudno jest nie być pozytywnie nastawiona do książki, która rozpoczyna się od poświęcenia: wszystkim żywym dawcom za ich wizję i odwagę . Żyjący dawcy zawsze byli kluczowi do przeszczepienia. Na początku były niezbędne, ponieważ zapobieganie odrzuceniu zależało raczej od pokrewieństwa immunologicznego niż od siły ognia farmakologicznego. Dziś nasze armamentarium immunosupresyjne jest znacznie silniejsze niż na początku, a my regularnie wykonujemy transplantacje pomiędzy kompletnymi immunologicznymi nieznajomymi. A jednak, darowizny na życie nie tylko utrzymują się, ale stają się coraz popularniejsze, co jest obecnie napędzane sukcesem przeszczepu narządów i jego wyższości nad innymi terapiami z powodu ostatecznej niewydolności narządowej. Read more „Żyjąca transplantacja narządów dawców”

Stentowanie tętnicy szyjnej a endarterektomia

Gurm i współpracownicy (wydanie 10 kwietnia) doszli do wniosku, że stentowanie tętnicy szyjnej nie jest gorsze od endarterektomii tętnicy szyjnej u pacjentów wysokiego ryzyka. Ten wniosek może wprowadzać w błąd. Po pierwsze, pacjenci byli na wysokim ryzyku nie na udar, ale na chirurgię. Po drugie, w przypadku braku kontroli najlepszą strategią mogłaby być wyłącznie terapia medyczna. Zbiorcza analiza bezobjawowego badania tętnic szyjnych [2] oraz bezobjawowej próby tętnic szyjnych [3] pokazuje, że u pacjentów z bezobjawowym zwężeniem tętnicy szyjnej (71% pacjentów losowo przydzielonych do grupy badawczej w trakcie stentowania i angioplastyki z ochroną u pacjentów z wysokim ryzykiem w przypadku endarterektomii [ SAPPHIRE]), którzy nie przeszli natychmiastowej operacji, ryzyko po średnim okresie obserwacji wynoszącym 3,16 roku wynosiło 8,6% w przypadku każdego udaru i 14,3% w przypadku dowolnej przyczyny zgonu, które są podobne do ryzyka obserwowanego w grupie stosującej stentowanie. Read more „Stentowanie tętnicy szyjnej a endarterektomia”