Rodzinny szpiczak cd

Kolumny po prawej stronie każdego panelu obrazują immunofiksację białek surowicy na żelu agarozowym. Pierwsza kolumna przedstawia wszystkie białka surowicy, a pozostałe kolumny pokazują specyficzne podtypy immunoglobulin (IgG, IgA, IgM oraz łańcuchy lekkie kappa i lambda), zidentyfikowane przez immunofiksację do określonej surowicy odpornościowej. Pasma wskazują na podtypy białek monoklonalnych (białka M). Groty wskazują na obecność białek monoklonalnych, wykrytych w śledzeniu densytometrycznym, identyfikowanych przez immunofiksację. Znaki plus i minus wskazują pozycje elektrod dodatnich i ujemnych. Tabela pokazuje wyniki 11 krewnych pierwszego stopnia, którzy byli oceniani na MGUS za pomocą testu wolnego łańcucha lekkiego. W kohorcie tej wielkości z tym rozkładem wieku i płci, można by oczekiwać mniej niż przypadku MGUS (przypadek 0.7); znaleźliśmy 3 przypadki (członkowie rodziny II-11, III-1 i III-6). Białka M znaleziono także w próbach elektroforezy białek surowicy u tych trzech członków rodziny i scharakteryzowano przez immunofiksację jako IgG-. u członków rodziny II-11 i III-1 oraz jako IgG-. w III-6. Stężenia białek M w członkach rodziny III-1 i III-6 były zbyt niskie, aby można było je zmierzyć. Poziom białka M w członku rodziny II-11 w surowicy był wyższy (7,8 g na litr), a poziom innych immunoglobulin zmniejszono (2,4 g na litr). Figura pokazuje wyniki testów dla wolnego łańcucha lekkiego w surowicy. Badania moczu wszystkich 11 testowanych członków rodziny nie dały żadnych dowodów na obecność białek M lub wolnych łańcuchów lekkich monoklonalnych.
Rysunek 2. Rycina 2. Rodowód Pokazujący członków rodziny ze szpiczakiem mnogim lub gammapatią monoklonalną o nieokreślonym znaczeniu (MGUS) w układzie zgodnym z dominującą transmisją autosomalną. Rodowód wykazuje spadek wieku wystąpienia raka prostaty, MGUS i szpiczaka mnogiego od pokolenia II do pokolenia III. Strzałka wskazuje proband. Podwójna pozioma linia między członkami rodziny II-1 i II-2 wskazuje, że są to bliźniaki jednojajowe.
Rodowód (rysunek 2) przedstawia pięciu członków rodziny ze szpiczakiem mnogim i trzech z MGUS. Członek rodziny I-2 jest domniemanym protoplastorem. Zmarł na raka okrężnicy w wieku 88 lat. Szpiczak mnogi rozwinął się w swoim potomstwie od dwóch kobiet: w II-12, jego córki od pierwszego partnera, w II-1, II-5 i II-8, jego dzieci od drugiego partnera. W trzecim pokoleniu proband (III-3) miał szpiczaka mnogiego, a dwóch innych członków rodziny miało MGUS. Wszystkie te osoby znajdowały się w bezpośredniej linii odejścia od przypuszczalnego progenitora. Członek rodziny II-2 zmarł w wieku 50 lat z powodu raka trzustki, a jej identyczny bliźniak (II-1) miał szpiczaka mnogiego. Córka II-2 (III-6) ma MGUS. W przypadku członka rodziny II-8 stwierdzono raka prostaty w wieku 69 lat i szpiczaka mnogiego w wieku 72 lat. Brat tego mężczyzny, II-11, miał raka prostaty w wieku 64 lat i MGUS w wieku 73 lat. Członek rodziny II-11 ma dwóch synów, III-19 i III-20, którzy otrzymali diagnozę raka prostaty w wieku 44 i 41 lat, odpowiednio.
Wcześniej opisywaliśmy inną rodzinę, która obejmowała siedmioosobową siostrę, z których trzy miały szpiczaka mnogiego, a dwie miały MGUS.14 Jedno z rodzeństwa miało dwa podstawowe nowotwory (rak gruczołu krokowego i szpiczak mnogi) i ogólnoustrojową amyloidozę rozwiniętą u jednego z rodzeństwa, który miał MGUS; ojciec tego rodzeństwa również miał raka prostaty.8 Obserwacje te doprowadziły nas do zbadania dodatkowych przypadków rodzinnej szpiczaka mnogiego.
Ocenia się, że ogólne ryzyko szpiczaka mnogiego u krewnych pierwszego stopnia osób ze szpiczakiem mnogim zwiększa się o czynnik od dwóch do czterech.15 Ryzyko wystąpienia nowotworów hematologicznych i litych, zwłaszcza przewlekłej białaczki limfatycznej, chłoniaka nieziarniczego, 4 prostaty rak i rak trzonu macicy 8, 14, 16, 17 także wydają się być wyższy u krewnych osób ze szpiczakiem mnogim.8 Brown i wsp. 18 opisali zwiększone ryzyko szpiczaka mnogiego związanego z wywiadem rodzinnym dowolnego nowotworu hematologicznego (szanse współczynnik 1,7), ale nie stwierdzono znaczącego wzrostu częstości raków litych w białych lub czarnych rodzinach w Stanach Zjednoczonych Eriksson i Hallberg, 16 jednak, w mniejszym badaniu szwedzkich rodzin z różnymi nowotworami, stwierdzili zwiększone ryzyko raka prostaty u krewnych pierwszego stopnia osób ze szpiczakiem mnogim (względne ryzyko, 3.11) .16
Istnieją również doniesienia o zwiększonym ryzyku szpiczaka mnogiego u krewnych nosicieli mutacji BRCA1 lub BRCA2.19 Ponadto, Dilworth i wsp. 20 opisali rodzinę podatną na czerniaka, w której jeden członek ze szpiczakiem mnogim miał linię zarodkową. mutacja genu CDKN2A (p16). W celu ustalenia, czy mutacja CDKN2A była odpowiedzialna za szpiczaka mnogiego, badacze poszukiwali utraty heterozygotyczności i stwierdzili, że allel CDKN2A typu dzikiego został utracony w złośliwych komórkach plazmatycznych, co sugeruje, że mutacje CDKN2A z linii drobnoustrojowej mogą powodować zwiększenie podatność na szpiczaka mnogiego, a także na czerniaka i raka trzustki
Podsumowując, ta rodzina podatna na szpiczaka zasługuje na długoterminową medyczną i genetyczną obserwację, w tym formalną analizę sprzężeń, w poszukiwaniu miejsca podatności na raka.
[patrz też: program simontona, lekarz od nerek, usg serca łódź ]

Powiązane tematy z artykułem: lekarz od nerek program simontona usg serca łódź