Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna cd

U pacjentów, u których po indukcji wystąpiła odpowiedź na leczenie i którzy otrzymywali glukokortykoidy, rozpoczęto leczenie w tygodniu 0 IM-UNITI (szczegóły w Dodatku Uzupełniającym). Randomizacja
W 0 tygodniu pacjenci w obu badaniach indukcyjnych byli losowo przydzielani, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymania pojedynczego dożylnego wlewu 130 mg ustekinumabu, w oparciu o wagę dawki, która w przybliżeniu wynosiła 6 mg ustekinumabu na kilogram masa ciała lub placebo. (Podawanie 6 mg ustekinumabu na kilogram oznaczało, że pacjenci ważący .55 kg otrzymali 260 mg, ci ważący> 55 kg i .85 kg otrzymali 390 mg, a ci o masie> 85 kg otrzymali 520 mg.)
W badaniu dotyczącym leczenia podtrzymującego pacjenci, u których wystąpiła odpowiedź na terapię indukcyjną ustekinumabem w 8. tygodniu zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymywania podskórnych wstrzyknięć 90 mg ustekinumabu co 8 tygodni, 90 mg ustekinumabu co 12 tygodni. lub placebo do 40. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna cd”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad

Wszystkie badania przeprowadzono metodą podwójnie ślepej próby z kontrolą placebo w okresie od lipca 2011 r. Do czerwca 2015 r. Instytucjonalna rada przeglądowa w każdej uczestniczącej instytucji zatwierdziła protokoły (dostępne w pełnym tekście niniejszego artykułu), a wszyscy pacjenci przekazali pisemne informacje zgoda. Wszystkie trzy próby przeprowadzono zgodnie z protokołami i planami analizy statystycznej (dostępne z protokołami). Komitet sterujący złożony z naukowców i naukowców Janssena zaprojektował próby. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna

Ustekinumab, monoklonalne przeciwciało przeciwko podjednostce p40 interleukiny-12 i interleukiny-23, oceniono jako dożylną terapię indukcyjną w dwóch populacjach o umiarkowanie lub ciężko aktywnej chorobie Leśniowskiego-Crohna. Ustekinumab oceniano również jako podskórną terapię podtrzymującą. Metody
Przydzielono losowo pacjentów, którzy otrzymali pojedynczą dożylną dawkę ustekinumabu (130 mg lub około 6 mg na kilogram masy ciała) lub placebo w dwóch badaniach indukcyjnych. Badanie UNITI-1 obejmowało 741 pacjentów, którzy spełniali kryteria pierwotnej lub wtórnej nie odpowiedzi na antagonistów czynnika martwicy nowotworu (TNF) lub wykazywali niedopuszczalne skutki uboczne. Badanie UNITI-2 obejmowało 628 pacjentów, u których terapia konwencjonalna zakończyła się niepowodzeniem lub wystąpiły niedopuszczalne skutki uboczne. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna”

Bezlotoksumab w zapobieganiu nawracającym zakażeniom Clostridium difficile ad 10

Wskaźniki zdarzeń niepożądanych były generalnie zgodne z oczekiwaniami, biorąc pod uwagę ciężkość choroby, wyjściowe współistniejące warunki oraz wiek uczestników. Przyczyny, w których stwierdzono większą liczbę zgonów i poważnych zdarzeń niepożądanych w grupie przyjmującej Actoxumab, są niejasne. Stany związane ze śmiercią w tej grupie (w tym sepsa, która występowała u około 25% tych, którzy zginęli) występowały również w innych grupach. Wskaźniki zgonu i ciężkich zdarzeń niepożądanych w grupie przyjmującej actoxumab-bezlotoksumab były podobne do tych w grupie placebo i bezlotoksumabu. Ze względu na zaawansowany wiek i współistniejące schorzenia uczestników, którzy zmarli, nie można było ustalić lub wykluczyć związku przyczynowego między leczeniem Actoxumabem a śmiercią. Read more „Bezlotoksumab w zapobieganiu nawracającym zakażeniom Clostridium difficile ad 10”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 9

Odsetek pacjentów, u których poziom kałochronektyny pozostał na poziomie 250 mg na kilogram lub mniej, był również znacząco wyższy w obu grupach ustekinumabu niż w grupie placebo w tygodniu 44, chociaż znaczenie było nominalne (ryc. S8 w dodatku uzupełniającym). Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane do 8 tygodnia w UNITI-1 i UNITI-2 oraz do 44. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 9”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 8

Skuteczność ustekinumabu była zasadniczo zgodna w dwóch grupach terapeutycznych w obrębie wcześniej określonych podgrup (ryc. S7 w Dodatku uzupełniającym). Odsetek pacjentów, u których nadal występowała odpowiedź w 44. tygodniu był istotnie wyższy w grupach otrzymujących leczenie co 8 tygodni lub co 12 tygodni niż w grupie placebo (odpowiednio: p = 0,02 i p = 0,03) (ryc. 3A). Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 8”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 7

Różnice między dwiema grupami ustekinumabu i grupą placebo w zakresie odpowiedzi i remisji podczas pozostałych wizyt w badaniu (tj. Odpowiedź w tygodniu 3, remisja w 3 i 6 tygodniu, spadek od wartości wyjściowej w skali CDAI .70 punktów w tygodniu 8 i zmiana wyniku CDAI) były nominalnie istotne, z wyjątkiem remisji w tygodniu 3 dla grupy w obu próbach, które otrzymywały 130 mg ustekinumabu (Figura 1A i 1B oraz Fig. Rycina 2. Rycina 2. Zmiana od linii podstawowej w poziomach białka C-reaktywnego i kałowej substancji czynnej podczas indukcji.Panel A pokazuje medianę zmian poziomów białka C-reaktywnego podczas prób indukcyjnych, a panel B pokazuje medianę zmiany poziomów kalprotektyny w kale po 6. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 7”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 6

W badaniu UNITI-1 około 50% pacjentów, którzy byli leczeni dwoma lub więcej antagonistami TNF, spełniło kryteria pierwotnego lub wtórnego braku odpowiedzi lub miało niedopuszczalne skutki uboczne; 29,1% spełniło kryteria pierwotnego braku odpowiedzi, 69,4% spełniło kryteria wtórnego braku odpowiedzi, a 36,4% miało niedopuszczalne skutki uboczne. W badaniu UNITI-2 u 68,6% pacjentów nie uzyskano antagonistów TNF (dane nieukazane). Terapia indukcyjna
Ryc. 1. Ryc. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 6”

Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 5

Te drugorzędne punkty końcowe nie zostały skorygowane pod względem wielokrotności. Stwierdzenia istotności dla tych drugorzędnych punktów końcowych są oparte na nominalnych wartościach P i powinny być interpretowane ostrożnie. Ciągłe punkty końcowe analizowano za pomocą analizy kowariancji w normalnych punktach van der Waerdena. Dychotomiczne punkty końcowe analizowano za pomocą testu chi-kwadrat Cochrana-Mantela-Haenszela. Reguły niepowodzenia leczenia i brakujące dane zostały również zastosowane dla drugorzędowych punktów końcowych. Read more „Ustekinumab jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w chorobie Leśniowskiego-Crohna ad 5”

Rodzinne hipercholesterolemiczne badania przesiewowe w opiece podstawowej cd

Poziomy cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL), które początkowo szacowano za pomocą równania Friedewalda12, zostały później obliczone niezależnie w ośrodku badawczym; 23 nieprawidłowe wyniki (<0,3%), które uznano za wynik błędów w transkrypcji, zidentyfikowano i wyłączono z analiz statystycznych. Analizy statystyczne opierają się na danych z pozostałych 10 095 dzieci. Przekształciliśmy poziomy cholesterolu (podawane jako miligramy na decylitr) do wielokrotności mediany dla wszystkich dzieci, które poddano badaniu przesiewowemu; początkowo wykorzystaliśmy medianę z badania pilotażowego 11 i zaktualizowaliśmy wartość mediany po każdych 2000 pomiarach. Zastosowanie wielokrotności mediany pomaga przezwyciężyć analityczne różnice między instrumentami i unika nieprecyzji w oszacowaniu ekstremalnych percentyla w nowych populacjach.13
Wszystkie dzieci zostały przebadane pod kątem 48 rodzinnych mutacji hipercholesterolemicznych (FH48, patrz Tabela S1 w Dodatku Aneks, dostępna wraz z pełnym tekstem tego artykułu, aby zapoznać się z pełną listą 48 mutacji), w tym najczęstszym 46 receptorem LDL (LDLR) ) mutacje, które zostały zidentyfikowane w Regionalnym Laboratorium Genetycznym w latach 2001-2010 u pacjentów poddanych analizie DNA pod kątem domniemanej hipercholesterolemii rodzinnej. Dzieci zostały również przebadane pod kątem mutacji c.10580G . Read more „Rodzinne hipercholesterolemiczne badania przesiewowe w opiece podstawowej cd”