Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi AD 3

Stan HER2-pozytywny potwierdzono centralnie, za pomocą immunohistochemii (z 3+ wskazującym status pozytywny) lub fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (ze współczynnikiem amplifikacji .2,0 oznaczającym status pozytywny) . Pacjenci kwalifikowali się, niezależnie od tego, czy mieli mierzalną chorobę czy chorobę nie-mierzalną. Stan receptora hormonalnego guza określono miejscowo. Dodatkowe kryteria kwalifikacyjne to wiek 18 lat lub starszy, frakcja wyrzutowa lewej komory w wysokości 50% lub więcej na początku badania (określona za pomocą echokardiografii lub skanowanie bramek wielokrotnych bramkowanych) oraz Stan wydajności grup wschodni Cooperative Oncology (ECOG) 22 0 lub (przy czym 0 wskazuje, że pacjent jest w pełni aktywny i jest w stanie wykonywać wszystkie czynności z predisease bez ograniczeń i wskazuje, że pacjent jest ograniczony fizycznie, ale jest ambulatoryjny i może wykonywać pracę o charakterze lekkim lub siedzącym). Read more „Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi AD 3”

Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi AD 2

Badanie przeprowadzono w pełnej zgodzie z wytycznymi Dobrej Praktyki Klinicznej i Deklaracją Helsińską. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od każdego uczestnika. Zatwierdzenie protokołu i wszelkich modyfikacji uzyskano od niezależnego komitetu etyki dla każdej uczestniczącej strony. Pacjenci zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1, do otrzymywania placebo plus trastuzumab (Herceptin, F. Read more „Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi AD 2”

Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 10

Spośród wszystkich mutacji somatycznych stwierdzonych w sekwencjonowaniu wieloregionowym, 63 do 69% było heterogenicznych, a zatem nie wykrywalnych w każdym zsekwencjonowanym regionie. We wszystkich guzach stwierdzono heterogenne wzorce nierównowagi alleli, a heterogenność ploidów stwierdzono w dwóch nowotworach. Dlatego odkryliśmy, że pojedynczy egzemplarz z biopsją guza ujawnia mniejszość genetycznych aberracji (w tym mutacji, nierównowagi alleli i ploidii) obecnych w całym guzie. Próbki z biopsji guza przed leczeniem z Pacjenta miały rozgałęzione profile mutacji, które były niemal identyczne z wykrytymi po ekspozycji na ewerolimus. Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 10”

Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 9

Tylko 37% mutacji somatycznych zidentyfikowanych w próbce do nefrektomii było wszechobecnie wykrywalnych we wszystkich regionach (31%, jeśli uwzględniono przerzuty, które poddano biopsji w momencie progresji). Długotrwała ekspozycja na ewerolimus nie wiązała się ze wzrostem liczby niesynonimicznych mutacji w przerzutach do wątroby, w porównaniu z próbkami do biopsji nefrektomii (ryc. 9 w dodatkowym dodatku), co dodatkowo wskazuje, że ewerolimus nie zwiększa obciążenia mutacyjnego. Nie stwierdzono dowodów na występowanie heterogeniczności w obrębie ploidii w guzie pierwotnym od Pacjenta 2 (ryc. Read more „Ewolucja rozgałęzień ujawniona przez sekwencjonowanie Multiregion AD 9”