Cewa rdzeniowa

Cewa rdzeniowa stanowi zaczątek, z którego rozwinie się w przyszłości – mózgowie(encephalon) na przedzie, a –rdzeń kręgowy (medulla spinalis) w tyle. W miejscu oderwania się cewy rdzeniowej od ektodermy powierzchownej część komórek wędruje ha boki cewy, tworząc tam po każdej stronie-listewkę zwojową. Część komórek listewki tworzy na miejscu zawiązki ułożonych odcinkowo – zwojów rdzeniowych, inne zaś wędrują w kierunku brzusznym, pod strunę grzbietową, dając początek zwojom współczulnym podkręgowym i obwodowym i wreszcie część komórek wyróżnicowuje się w postaci zaczątka – istoty rdzennej nadnercza. Powracając do opisu cewy rdzeniowej należy zaznaczyć, że początkowo posiada ona ściany nader cienkie i bardzo obszerne światło, które już obecnie możemy nazwać-przewodem ośrodkowym. Jedyna warstwa komórek cylindrycznych, tworząca ścianę cewy, przekształca się, wskutek licznych podziałów, w nabłonek wielowarstwowy, wywołujący oczywiście zgrubienie ścian i przewężenie światła przewodu ośrodkowego. Równocześnie następuje zróżnicowanie morfologiczne tego nabłonka w trzech zasadniczych kierunkach. Komórki nabłonkowe, ograniczające bezpośrednio światło przewodu ośrodkowego, przekształcają się w –komórki pendymalne, pozostałe zaś składniki nabłonka tworzą gruszkowate – neuroblasty oraz syncytialne – glioblasty. [więcej w: program simontona, fizjoterapia z elementami klinicznymi, ceftriakson ]

Powiązane tematy z artykułem: ceftriakson fizjoterapia z elementami klinicznymi program simontona